“Wat vinden anderen van R&M?”
Ingezonden stukken!
De website wordt goed gevuld met diverse stukken van vrienden, familie en bekenden. Hier alvast een eerste reeks bijdragen! Met dank aan alle instuurders...
Observaties
Danny merkt op dat:
- Ronald zo’n workaholic is dat je regelmatig “ Rhohooooon, kom je ook even naar beneden?” door het huis hoort galmen
- er altijd de tijd genomen wordt om samen lekker te kletsen;
- de tv dan, uiteindelijk, ook wordt uitgezet
- je heel goed fikkie kan stoken in de achtertuin
- er bier in de koelkast ligt maar dat er ook “lauw” bier in de kast moet staan
- na het eten altijd een toetje klaar staat
- er nog steeds geen Renault 4CV bij de deur staat;
- een schap voorzien is van een 3-tal miniatuurmodellen
- Mariet altijd glundert als ze d’r kinderen ziet
- zij nog veel meer glundert als ze d’r kleinkinderen ziet.
- Danny het erg naar zijn zin heeft bij de van Duivenbodenssss
De Stoeipoes
Honderden verhaaltjes heeft hij al geschreven en voorgedragen, Midas Dekkers. En die hebben allemaal een min of meer bekend dier als titel. Vandaar. Midas Dekkers is bioloog en hij gebruikt zijn verhaaltjes om zijn altijd verrassende kijk op iets interessants uit de biologie naar voren te brengen. Ik ben geen bioloog en heb daarom misschien wel een verrassende, maar zeker geen degelijk onderbouwde kijk te bieden op biologische wetenswaardigheden. Maar de aanleiding waarom ik nu hier iets schrijf, is wel een bioloog en wat ik hier vertel is met wat fantasie wel te zien als een bijzonder geval van sociale anatomie.
35 jaar geleden is het dus, dat Ronald en Mariet huwden. Ver voor mijn tijd. Want jullie kwamen pas in mijn beeld toen er al zeker 25 van die 35 jaar verstreken waren. Als je zo laat, als de vriend van een zus, een familie binnenkomt, dan is van alle kanten de houding welwillend, maar afwachtend. Dat is niet gek, er is immers geen gemeenschappelijk verleden waaruit gespreksonderwerpen zichzelf laten opborrelen. Alles moet nog (uit-)gevonden worden...
...en dat is tussen ons dus helemaal prima verlopen. Niet alleen is het voor mij nu al moeilijk om te beseffen dat ik echt nog maar zo kort bij de familie hoor. Het is helemaal onmogelijk om me voor te stellen hoe ik het toch zo lang zonder broer heb moeten doen. Want die broer kreeg ik zomaar cadeau. En daar ben ik blij mee, maar vooral trots op. En als het aan mij ligt gaan de broers nog vele malen samen met Elida op stap!
Nu nog even terug naar de titel van dit verhaaltje. Voor de goede orde: Elida is niet dat beestje, Elida is van eikenhout met een hart van gietijzer. De titel staat er alleen maar boven om de aandacht te trekken en vooral af te leiden. Want als ik de echte titel er boven had gezet, had iedereen meteen de strekking kunnen gissen. De echte titel is ‘de Snoeshaan’. Moet je maar niet vreemd vinden.
Van die momenten...
Elke gezin heeft wel eens van die typerende momenten. Van die momenten die je niet snel vergeet omdat ze leuk, grappig of lachwekkend zijn. Soms heb je ook van die momenten die elk jaar weer terugkeren. De momenten die ik me vooral kan herinneren zijn de momenten van gezelligheid.
Het was zaterdag morgen en Martijn en ik wilde tv kijken. Hiervoor moesten we altijd wel even toestemming vragen van Papa of Mama. Volgens mij wisselde Martijn en ik elke week af. Hij de ene week ik de andere week. Ik stond dan om 8 uur voor de deur van de slaapkamer van Papa en Mama. Ik sloop heel langzaam de slaapkamer binnen en vroeg heeeel zachtjes pap….’ Ja hoor ga maar tv kijken, als je maar zachtjes doet’. Daar zaten we dan met zijn tweeën op de bruine draai stoel voor de tv. Al snel daarna kwam Mama ook naar beneden. Mama ging altijd even naar de Wal Jolink om een paar lekkere broodjes te halen. Tegenwoordig zijn de rollen omgedraaid. Tegenwoordig haalt Vader de broodjes , maar dan wel bij de echte bakker!
Zo rond de klok van 10.00 uur zaten we altijd gezellig aan tafel met ieder zijn eigen soort broodje. Dat waren onder andere van die momenten.
Toetjes waren ook altijd van die momenten bij ons thuis. Moeders had altijd een lekker toetje in huis. In het weekend iets speciaals en door de weeks iets minder speciaal, maar dan wel met slagroom! Als Moeders aan ons vroeg wat we wilde hebben, riep Jaco altijd….um ijs….En ja hoor daar werd weer een lekkere ijsbak geopend. Toen kater Guus nog leefde mocht hij ook altijd meegenieten van de toetjes momenten. Moeders maakte altijd een bak slagroom die je zo heerlijk uit kon likken. Guus vond dit ook wel lekker. Drie keer raden hoe hij eruit zag na het uitlikken van de bak.
Over het verlangen naar een sigaret
Ken je het verlangen naar een sigaret
naar die gelukkige tijd dat je nog rookte?
Niemand begrijpt dit verlangen behalve ik.
Ik herinner mij iemand die altijd
als ik iets zei dat ze niet begreep
antwoordde: op zich is dit heel intrigerend.
En ik herinner mij ook dat ik dan
die uitspraak een aantal malen
in mijn hoofd moest herhalen:
op zich is dit heel intrigerend
totdat de betekenis verdampt was.
God kan ondoorgrondelijke dingen met ons doen
dankzij het feit dat hij niet bestaat
en zo kunnen ook ondoorgrondelijke dingen
worden beweerd dankzij het feit
dat ze nergens over gaan.
Sinds ik dit bedacht begrijp ik veel meer.
Het verlangen naar een sigaret is
het verlangen zelf.
Rutger Kopland.
uit: Over het verlangen naar een sigaret, 2001. G.A.van Oorschot, A'dam
Een oud koppel...
Een oud koppel van boven de 80 gaat in een McDonalds eten.
Ze zetten zich aan een tafel en het mannetje gaat naar de toog en komt terug met 1 broodje, 1 portie friet en 1 cola.
Hij snijdt het broodje perfect in twee en legt de helft voor zijn vrouw.
Dan giet hij de frieten uit op het plateau en verdeelt ze in 2 gelijke hoopjes en legt een part voor zijn vrouw.
Hij drinkt een slokje van de cola en geeft dan zijn vrouw een slokje en begint te eten, terwijl zijn vrouw zit toe te kijken. Een jongeman die in de buurt zit heeft dat gezien en vindt het erg zielig dat die oude mensen zich samen maar 1 portie kunnen permitteren.
Hij gaat naar de mevrouw en zegt, `mevrouw, bestel gerust ook een portie. Ik zal de rekening betalen`.
De mevrouw zegt dat dat niet nodig is.
We zijn al 60 jaar getrouwd en we zijn gewend van alles samen te delen.
De jongeman gaat zitten en ziet dat de vrouw niets eet.
Ze blijft wachten terwijl haar man verder zijn helft opeet.
Hij kan het niet meer aanzien gaat terug naar de madam en zegt tegen de vrouw dat zij gerust haar deel mag opeten en dat hij dan een nieuwe portie voor hun bestelt.
De vrouw weigert dit opnieuw zegt dat ze gewend zijn alles te delen.
De jongeman vraagt waarom zij dan niet aan haar portie begint.
De vrouw zegt wederom dat zij na 60 jaar huwelijk gewend zijn alles te delen.
Waarop de jongeman zegt, `maar waar wacht u dan op`.
Zegt het vrouwtje `OP ZIJN KUNSTGEBIT`.
Lieve Ronald en Mariet,
We hopen dat jullie ook zeker die 60 jaar nog samen halen, maar hopelijk zonder kunstgebit of in ieder geval ieder een eigen exemplaar.
Veel hebben we samen meegemaakt en wij hopen met jullie op nog heel veel gezonde, gezellige en fijne jaren!
Blijf van elkaar houden en van elkaar genieten!
Uiteraard samen met jullie kinderen, kleinderen en met ons!
Heel veel liefs
Henk en ida